تبلیغات اینترنتیclose
اشعار حافظ ایمانی-3
پیچک ( حافظ ایمانی )
شعر و ادب پارسی

حافظ ایمانی



نوشته شده در تاريخ شنبه 13 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

خردمند با خداوند ناباک است زیرا که او بی باک است

 

و کسی که او ناباک بُوَد ناباکان را دوست دارد

 

 **

 

 مولانا شیخ ابوالحسن خرقانی

 

**
تقویم

 

**

 


قلب مرا که منقلب ِ خون جگر منم

 

تا حضرت انار به خون و به لب بکش

 

بال مرا به هجرت قمری روانه کن

 

دست مرا به سفره ی نخلت رطب بکش
 

 

در چرخ صوفیان ِ سیه مست ِ سُکر و ذکر

 

گلبانگ ِ کاشیان ِ منی یا که خانقاه ؟

 

دف می زنی مرا که ببین من خود ِ دفم

 

دور ِ مرا چو دایره ها با طرب بکش
 

 

تا حلقه های مولوی ات رقص ِ من شوند

 

صد بار از فراق ِ تو بیمار بوده ایم

 

بیمار بوده ایم که پیشانی ام چه شد؟

 

پای از میان ِ کشور ِ تبریز و تب بکش
 

 

دست ِ مرا به محمل ِ عشقت بلند کن

 

روی ِ مرا به حاجی ِ آخر نشان بده

 

نام مرا به زمره ی دیوانگان بگو

 

امّا از این صراحت ِ کبری عقب بکش

 

 
دف را بچرخ از لب ِ سرخت نفس بریز

 

در چشم های مست و حرامم هوس بریز
 
این هفت خط شراب کمی هم ز تاک نیست

 

بی باک باش حضرت ِ حق را که باک نیست

 

 

 

حق کثرت ِ انار ِ به سرخی کشیده شد

 

حق خاک بود و نار ِ به سرخی کشیده شد
 
من وحدت ِ خطوط ِ به معراج رفته ام

 

دار و ندار ِ باد ِ به حلّاج رفته ام
 

 

خون ِ شهید ِ اوّل و ثانی کشیده شد-

 

تا من؛ شهید ِ ثالث ِ رگ های خود شدم

 

با نسخ ِ من کرشمه و ریحان رسیده شد

 

کرّوبیان! بلای ِ معلّای ِ خود شدم
 

 

عیسی درون ِ قلب ِ تو معراج کرده است

 

نقّالی ِ تو را سر ِ حلّاج کرده است

 

 
ما بذر جز به صلح و مدارا نکاشتیم

 

بادی وزید و حالت ِ ما را پریش کرد

 

تقویم ِ شمسی و قمری را گذاشتیم

 

تقویم ِ ما دلی است که هجرت ز خویش کرد

 

 

 

    هو الاوّل والآخروالظّاهروالباطن

 

 

 

 

 

 حافظ
    ایمـــــــــــــانی   

 

 http://www.hafez7.blogfa.com/8901.aspx

 

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 334

نوشته شده در تاريخ شنبه 13 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

  قنات قند

**

با تو من با بهار می رویم ...

با تو در عطر یاس ها پخش می شوم          

( علی شریعتی )

 

      قنات قند

 **

چه شور ِشوری، چه جان ِجانی، چه چشم ِچشمی، چه مست ِمستی

چه شور ِجانی، چه چشم ِشوری، چه سوز دستی، چه دست مستی
 

اگر بخواهی ، اگر بگیری ، اگر نخواهی ، وگر بمیری

 چه جای عشق و چه جای بوسه ؟ چه جای مرگ و چه جای هستی ؟
                             

تو را نمی خوانم ای ترانه، غزل بری های عاشقانه

تو دلبرانی، تو اصفهانی، تو حال شیرین ِحین بسطی
 

لباس مینو میان کشیده به دامن من به چین ایران

به روم رقص و به مصر مینا به هند و چین دلم نشستی
 

سه مزرعه شوق و شوخ و سرخوش ، که خوشه بختم به برکت تو

ملاحتی کن به رنگ قرمز ، عروس ایل ِحنا به دستی

 
تو سوسنی پوش ِ یاسمینی، تو قلب ِ سنگی ، دل ِ نگینی...

عقیق ِ لب شو که سرخ و سینی، تو خون بهای شقایق استی

 
تو شطّ ِ رنجی، بیا به پا کن تلاطمی در دل سپنجی

به چین صفحه رخی برافشان که شاه ِ قلب مرا شکستی

 
چه غمزه ای شد که عشوه آمد... چه با وقار و کرشمه آمد

که غنچه گل شد به صبح چشمه به دیدِ نرگس سپیده بستی
 

نه شرک وشمسی نه آل خمسی امام تاک الصّلاة ِ خمری

بلا پرستی که جام ِ دست رسول ِ مست می ِ الستی
 

ترانه بندی ، قنات قندی ، چرا بگریی ...؟ بگو بخندی ...!

تو ترمه ی کاشی که بودی ؟ انارِ قالیچه ی چه هستی ؟

 

      شادیت مبارک باد ای عاشق شیدائی


 

 

 حافظ
    ایمـــــــــــــانی    

http://www.hafez7.blogfa.com/8812.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 277

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

آنات جنون

**

فروتن اما نامتواضع

با غروری فرهيخته از بلوغ تنهايی

بزرگ اما نامتوازن

انديشمندی در سنت اجداد خويش آماسيده

به سادگی‌ِ كوزه

قاليچه و كاشی شده

در هم‌فرويی آسمانی هوايش ديگر اندوه شده

غم‌گين و اميدوار

شاعری كه وزن كلمات با حزن شعرش معاشرت مي‌كنند

شاعری غم‌گين و اميدوار

خاك وطن آغشته به پاكی در تن و پيراهن

 با شعری

تقويم سخن درپيچيده در آنش ...

آناتِ جنونش ...

در ساعت خونش

شاعری كه تنها مردمان سرزمينش را شادمان می‌خواهد

در ميخانه‌ی ميمونش ...

 

 این ترانه تصنیف را تقدیم میکنم به فرمان فتحعلیان عزیزم

به پاس سپاس از کارهای اخیرش در (( با مردم بیگانه ))

 

**

نام تو از كوه ، از شكوه ، از فتح هفت آسمون می‌ياد

عشق تو از روح سرمی‌زنه ، داره صدای اذون می‌ياد

روح‌القدس امشب از در روح‌الجنون می‌ياد

 

دو شقه ماه و دو شقه خورشيد ای شمشيرت قلم

شمشيرتُ دم‌به‌دم بچرخون تا چرخ گردون گردن‌كشون بياد

تلاطم ذوالفقار و دستِ، حتي هوا زخمی ِ تو ِ

شتك بزن از رگ انارم ، تا از نفس‌هام بوی خون بياد

 من نوحه‌ی نوحم و تو كشتی ، من آتشم تو خليل بستانی

منم من برادر بزرگت ، تو يوسف خوب مصر كنعانی

من از حواريّون شام آخر عيسی ، مسيح ِ چشم تو را نظر كردم

من از حاجيان حج آخر ، گمان به مكر زمان آخر كردم

 تو علی‌بن ابی... طالب شده‌اند اينان روی دل‌انگيزت را

طالب شده‌ام هفتاد آبادی باده‌ی پرهيزت را

 تو مير ِ حافظ، تو پير بلخی، تو مولای مولانای مايی

تو مرتضی شمس كل هستی، شير ِ خدايی، شير ِ خدايی

 چه سكر واژه، چه چرخ گردون، زمين در مدار دف می‌گرده

شهود حال دفم شهيده، قونيه دور نجف می‌گرده

 اگر فرزدق ، اگر كميتم ، اگر دعبل خزايی‌ات ،در غالبِ هر قلبی مغلوب توام

 در جذبه‌ی مسلك دو چشم تو، من سالك جذبه‌ی چشم توام ، سالك مجذوب توام

 

                                    یا مقلب القلوب والابصار

                                         یا مدبر اللیل والنهار

                                    یا محول الحول والاحوال

                                  حول حالنا الی احسن الحال

 

                                      آمین یا ارحم الراحمین

 

 حافظ
    ایمـــــــــــــانی    

http://www.hafez7.blogfa.com/8811.aspx

 

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 224

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

پیاله گاه نگاه

**

به آن رسول ِ تا ابد مرسل

به پیام آور لبخند و مهربانی

به آخرین اولوالعزم

به محمّد ِ محمود (ص)

 


سفر به سرمه به صحرا، ختن ختن هيجانم

خروش خشم دو دريا، گريخت از ضربانم


مقام عشق به غار و مكان عشق به پستو

سفر به منزل آخر، سفر به پلك پرستو
 

صدای چهچهه سودای ِ بال سيل پَری ‌شد

درخت نعره زد و از صدای خود سپری شد


درخت شِرشِره بسته به شمع‌دان شكوفه

و خاك، سبزه به دندان گرفته‌بان ِ شكوفه


به سينه‌ريزی الماس ، دُور گردن قرآن

قسم به سيره ی ياسين، قسم به سوره ی رحمن


دلم به رسم ادب نه، دلم به شرط شهادت

دوباره نذر جنون شد الی لقاء قيامت


به هفته‌های هوايی بگو بهانه گرفتم 

كه هفت مرتبه اين تير را نشانه گرفتم 


كه هفت ركعتْ مغربْ اشاعه می‌دهد او را

كه هفت بابِ بهشتی به چشم می‌نهد او را


كه هفت‌سين ِ بهاران گرفته رنگ عبايش

كه هفت پيكر، جامی گرفته‌اند برايش


عبای سبزه در ابريق مَرغ‌زار مبارك

قدم به منبر شاهانه ی بهار مبارك


ركابِ هجرت خورشيد، سمت صبح فروزان

حريم امن الهی‌ست غار ثُور، هنوز آن ـ

دو بال گرم كبوتر به عنكبوت تنيده

حصار محكمی از اين دو تار سُست كشيده

 

 

به سينه‌ريزی الماس ، دور گردن قرآن

قسم به سيره ی ياسين، قسم به سوره ی رحمن


هلال ماه مبارك ... نماز فطر فلسطين ...

قسم به تين و زيتون، قسم به تون و زيتين
 

چهل ز چلّه برآمد، گل از گلاب شمارا

بگو به ساقی باقی كه اين شراب شما را


حرا حرارت ما شد بساط عشق مهيّا

و مَهلاً اِقراءُ اِقراءْ، و اِقراءْ اِقراءُ مَهلا


نگار من كه به مكتب نرفته  چلّه ی صد شد

نود زبانه اوستا در اين كرانه رَصَد شد


صفا به سعی خودش راه برد بر عرفاتش

مِنا دو مروه ی دل‌دادگی شد از اثراتش


ببين كه ماه فرو مانده از جمال محمّد

و هيچ سرو نرويد به اعتدال محمّد


هزار سعدی اگر عاشقی كنند و جوانی

بگو كه عشق محمّد بس است و آل محمّد


دوازده حجر‌الاسود است چشم سياهش

هزار شمسه ی شمسی‌ست روی دختر ماهش


چقدر سوره ی قرمز در اين انار رسيده

هزار لب، صد و بيست و چهار بار رسيده

 

 

منم كه پای خودم را به پای دار كشيدم

منم كه سرمه به چشمان انتظار كشيدم


نه مشركی كه بتش را هزار بار بخواند

نه دختری كه بخواهد هنوز زنده بماند


اگرچه حاجت، بی حجّ و بی‌بهانه روا شد

چهار ركعت انگور، در نماز به‌پا شد


عطش به چهچهه آمد از آن ادامه ی انگور

چهار ركعتِ واجب در اين اقامه ی انگور


اذان بگو كه به مستی وضو گرفت شرابم

بخوان اقامه ی می را ! بنوش ! مست وخرابم


اذان بگو كه شراب دلم به جوش درآمد

بگو اقامه ی گلبانگ مِی به نوش درآمد


پياله‌‌گاه نگاهت ‌... بريز و مست‌ترم كن

به نام نامی آتش، وطن‌پرست‌ترم كن


وطن دلی‌ست پر از تو، پر از تجلّی سرمد

فروغ آتش دل چيست جز ولای محمّد


هوای چشم تو ما را به صلح و جنگ كشيده

و مهر ِ روی تو خورشيد را پلنگ كشيده


 بيا كه وزن سماعم هوايی نفست شد

بهل كه دف هوسش سر به ضرب لنگ كشيده


به كشتگان بلا كشتی شراب بنوشان

كه موج، دست به پيشانی نهنگ كشيده


جنون بريز در احوال سركشان طريقت

كه كار سوره ی باران به وحی سنگ كشيده


عروج كن در افلاك ماسِوای رسولان

قدم بنه بر چشمان لوليان غزل‌خوان


حروف دل را ترتيل كن به ابجد مستی

برآور از بغلت دست دين باده‌پرستی


تو آمدی كه بنوشند راهبان نفست را

دليل دير‌نشينان كنند كار و كست را


تو آمدی كه علاج و سراج باديه باشی

برای خون گران ِ مقرّبان ديه باشی


تو آمدی كه جهان در ضلال يأس نميرد

و هيچ‌كس كامی جز به نام عشق نگيرد


سپاه ابرهه تعجيل كرده قبل ابابيل

بگو ببارد باران، بگو ببارد سجّيل


به نخل‌های مسلمان بگو جوانه بريزند

برای رشته ی تسبيح، دام و دانه بريزند


اگرچه پای خودم را به پای دار كشيدم

اگرچه سرمه به چشمان انتظار كشيدم


چقدر كوه اُحُد باشم و چقدر بسوزم

چقدر جامه برای نفاق شهر بدوزم


بگو به شرح فراق تو سينه‌سينه بگريم

پر از بقيع ببارم، پر از مدينه بگريم
 

الا به گرد صدايت پياله‌های حرايی

« الا مسافر صحرا خدا كند كه بيايی »

                          

  صلّواعلیه ِوآله

 

 

 حافظ
    ایمـــــــــــــانی    

http://www.hafez7.blogfa.com/8811.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 295

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

گفتم بگو

**

 

بگو بزودی پروردگارشان را ملاقات می کنند

که او بسیار نزدیک است

و وعده ی فتح و پیروزی اش نیز .

 بگو بندگان راستین توصیه به حق و حقیقت می کنند

و سفارش به صبر و شکیبائی

و عاقبت البته از آن ِ پرهیزکاران است .

 

 

           هان کیست این مردِ عبا بر دوش می آید

           زیر ِ عبا با خمره ای مدهوش می آید


           مدهوش و مستِ چیست این می زاده ی مغرور

           چون اسم ِ اعظم بر لب و در گوش می آید


           پنهان که باشد روشن و خورشید می تابد

           پیدا که باشد ساکت و خاموش می آید


           می نوش می آید هزاران خمره بر دوشش

           از خمره ها صوت و صلای نوش می آید


           هر کس تو را در جذبه ی دیدار حاضر شد

           از هوش دارد می رود بی هوش می آید


           تا رقص راهی نیست از این جا جنونم را

           یاری که در رقص است در آغوش می آید


           دل از در ِ این رنگ ، گنبد بود و خضرا شد

           سبز از در ِ این باغ ، سیّدپوش می آید .


 

 حافظ
    ایمـــــــــــــانی

 http://www.hafez7.blogfa.com/8810.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 307

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

نردبامی به آسمان

**

قصد کرده بودم برای این پست شعری چند بخشی

 که مشتمل بر چند غزل بود را بنگارم

شعری با نام (( چلٌه خانه )) و با ردیف (( اللّهو ))

اما به دلایلی دست نگاه داشتم تا فرصت دیگری ...

اگر خدا خواهد .

اما سروده ی این پست مثنوی کوتاهی ست

که برای تیتراژ پایانی سریال نردبامی به آسمان

ساخته ی محمد حسین لطیفی عزیز                                     

که بخاطر پخش زود هنگام این سریال در ماه مبارک

 و نبودن زمان کافی برای ساخت و پرداخت آن هیچگاه پخش نشد .

 

 

جنون ِ مشعله خيزم ، شرار ِ آتشم از تو

عطش به شعله كشيدم ، سر ِ سياوشم از تو


كمر به عشق تو بستم اگر به قيمت جانم

قمار عشق گران است اگر كمی نگرانم


دو سجده رو به سماء ِ ستاره‌گَردِ تو كردم

كه در نظاره‌ی سيّارگان دوباره بگردم


سفر به طعم سمرقندِ كشور شكرم كن

خيال روی تو دارم ، محاسب قمرم كن


هلا! هلال ِ تو حلّال ِ قوس‌های نهانی

منم غياث تو غوّاص رمل و جفر معانی


عيار ِ ابجدِ عيّاری‌ام ورای عدد شد

كه سعدِ طالع ِ كاشانی‌ام رسيد و رصد شد


به عطر ِ اطلس ِ لطفت لطايف الحيل‌ام كن

ظرايف زحل‌ام شو، حمايل حَمَل‌ام كن


شبی شبيه فلك خوشه‌چينِ هيئتِ پروين

پر از قنوت مَلَك ... می‌شوم پرنده‌ی آمين


اگر مفسّر ِ آياتِ لَيل و نجم و بروجم

در آسمان تو برپاست نردبان عروجم

 

    یا یارمدد رسان ما باش.

 

 

حافظ
    ایمـــــــــــــانی

 http://www.hafez7.blogfa.com/8807.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 217

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

چله خانه

**

من ؛ کلمه ای جادو شده در جذبه ی جنون

من ؛ کلمه ای که آنقدر عصیان کرده است

    که راهی به جز تسلیم برایش باقی نمانده است

 

من ؛ کلمه ای ناسروده در دایره ی شطح

       به نیایش برخواسته در شعر

من ؛ کلمه ای ذاکر شده  در خود

       با نام هو ... یا نام الله ... تا نام ِ نامی تو

                               تا اسم اعظم 

 

چهل روز دست به دامان ِ در ِ چهل خانه

                   خوانده و مانده

                              در چلّه خانه ی تو

                                                                      یا اللّهو

 

 

 

 

          بازی با زیبایی ، تنها با تنهايی اللّهو

          راسخ فرما ما را آمين در رسوايی اللّهو


          با تو همه جا پنهانم كن در سترِعدم گنجت را

          گنجان نشوم در سترِ عدم از پيدايی اللّهو


          كلمةُ العُليا لوء لوءِ لالا من هوَ كنزاً مخفيّا

          اول و اُخری، آخر و اولی، غايت و غايی اللّهو


          نامحرم شد درگاهت را مفتیِ شومی اللّهو

          تا تنها با شمسِ تو رقصد بلخی و رومی اللّهو

 

       

          منبر و مدرس، مكتب و محبس، مسجد و جمدس اللّهو

           اختر و اطلس، عيسی و اقدس، نام مقدس اللّهو


          فاطر و قاهر، كاسر و جابر، ناظر و قاضی اللّهو

          هادی و ساقی، ساقی و باقی، باقی و راضی اللّهو


          قدرت كامل، حجّت قاطع، عزّت دائم اللّهو

          رحمت واسع، منّت سابق، قادر و قائم اللّهو


          صانع و سبحان، سامع و منّان، جامع و حنّان اللّهو

          ديّان، برهان، سلطان، رضوان، غفران، سبحان اللّهو


          راشد و واحد، واجد و ماجد، شاهد و حامد اللّهو

          ره‌زن، ره‌بُر، ره‌دان، ره‌بين، رهبر، قائد اللّهو


          باری و ذاری، كاشف و سرمد، حضرتِ نافذ اللّهو

          صورتِ شمس و چهره‌ی مولانايی ِ حافظ اللّهو

 

 

          جهد به تيغ و عهد عتيق و ذكر مزامير اللّهو

          امثال زبر، تورات زبور، انجيل زبير اللّهو


          ذهنه‌‌ی چشم و چشمه ی ذهن و نخل تخيّل بارآور

          وزن تصور، عين تعيّن، صورت و تصوير اللّهو


          با گل داوودی می‌خوانم چهچهِ بلبل خوانی را

          رشته ی آواز، از بن حنجر، با لب تحرير اللّهو


          دفتر اول، صفحه ی آخر، خطّ ِ چهارم من بودم

          من بودم، مولانا با ما بود و جهان‌گير اللّهو
 

          عقربِ نيشم، كشته‌ی خويشم، مهره‌ی مهرت مارم كرد

           لب  لبِ شيرين، زهرِ هلاهل، نوش ِ بلاگير اللهو


          در شب تاری، بر سرِ داری، در پی ِ ياری رفتم من

          حلقه‌ی گل نه، حلقه ی گيسو، حلقه ی تكفير اللّهو

 

 

          به طرب آرنده، چرخاننده، سكرآور اللّهو

          مطرب، بخشی، بخشاينده، بخشايشگر اللّهو

 
          ذكر او،سخن او،وحي او،كلمات او،جملات او،آيات او

          اسم و صفت و فعل و قيد و حرف و مصدر اللّهو


          اندوهت را به جوانمردان روزی كردی، روزی كن

          كم نگذار ای بيش‌اندوه‌آور پُر‌پرور اللّهو


          نقّال ِ مَهی، قوّال ِ گهی، نقل ِ نگهی ناگاهان

          نظر از نظّاره از ناظر، نظر از منظر اللّهو


          دل شادان من سرخوش تا غم از اطرافم بگريزد

          سلطان ِ مسرّت شاهنشهِ شاد‌ی‌گستر اللّهو

 

 

          خورشيدآغشته، ماه‌آميزه، نجم‌آجين اللّهو

          باران‌آسا، ابر‌آذين، دريا رودآيين اللّهو


          با حور و فرح، با بسط و پری، با بوس و كنارآميزه

          در جنّتِ گل، همراهِ رسل، عريان و برين اللّهو


          ياقوتِ لب‌افشان كن قُل قُل! كه شدم وسواسُ الخنّاس

          فُزتُ فُزتُ شمشيری كو؟ بر فرقِ نگين اللّهو


          خطّاطِ خطاپوشی، خيّاطی كن جبّه ی مردان را

          شال ِ جوانمردان را روی تاج ِ سلاطين اللّهو


          هر كه نشان می‌خواهد و سرزد، دست به در شد بر در زد

          هر مرغی پر زد در جانم  گفتم آمين اللّهو


          كشفِ حقايق، وجدِ دقايق، سكرِ خلايق الحمدت

          ايّاك نعبد اللّهو ايّاك نستعين اللّهو

 

 

          ليلانه فزا، لولي افزا، ليلی افزون اللّهو

          ميم و جيم و نون و واو و نون ِ مجنون اللّهو


          در هر جسمی جانی می‌دم، در هر راهی روحی نو

          در رگ‌هايم جاری شو، شريان كن در خون اللّهو


          در تن تو، در من تو، بيرونم تو، پيرامونم تو

          در من در‌تن بيرون پيرامن پيرامون اللّهو


          آياتت را نازل كردی، نور و رعد و نحل و نمل

          من شمسم قمرم نجمم شجرم يا زيتون اللّهو


          گل‌نوشم كن چون زنبوران، گل‌پوشم كن چون حوران

          روياهايم را گل‌چين، رويم را گل‌گون اللّهو


          با هر برگی، با هر سنگی، با هر ابری، با هر رنگ

          اين‌گونه، آن‌گونه، به تجلّا گوناگون اللّهو


          بی هر جادو، بی قانون، بی رمل و سحر و اسطرلاب

          بی افسانه ما را افسون كردی افسون اللّهو

 

 

          زاويه بسته، چلّه نشسته، گوشه ی شهمات اللّهو

          تا به تو آيم گرچه ندارم تابِ ملاقات اللّهو


          سبحه نخوانده، توبه نكرده، دل به دفش رقصش بسته

          آمده‌ام در شطح و نيايش، چرخ مناجات اللّهو


          آمده‌ام بر سجده بيفتم آدم خاك‌آلودت را

          آمده‌ام تا سجده شوم از سوی سماوات اللّهو


          سكر دمادم ! از دمت آدم را دم به دم از خود حی كن

          نفخه بفرما تا كه برويد تاكِ تحيّات اللّهو


          نفيِ تو نقص آمد شك رفت، ايقان در رقص آمد در رقص

          هستِ تو هستم می‌دارد بی حاجتِ اثبات اللّهو


          چشمِ تضرّع بگشوم تا بابِ اجابت بگشايی

          ندبه ی‌دستان، جمعه ی مستان، جمله ی حاجات اللّهو

 

 

          خاك‌آرا، بادآور، آتش‌افروز افزا اللّهو

          حاكم قادر قدرت‌گستر فرمان‌فرما اللّهو


          محبوبا ماوانا مولانا رحمانا اللّهو

          انتَ المُحی ِ الموتانا، جان‌بخشا، جانا اللّهو


          عبریِ مصحفِ ابراهيمی، هادی ِ هودی، ناهی ِ نوح

          ناجی ِ يونس، حامی ِ يوشع، حافظِ عيسی اللّهو


          به كنيسه، به كليسا، موسی عيسی عيسی احمد شد

          احمد معبد كعبه مكّه يكّه يكتا اللّهو


          عرش مجيد و قولِ سديد و فعلِ رشيد از تو از توست

          وجهُ الباقی لا يتناهی لا يتناها اللّهو


          سوره ی انجير، ابجدِ زيتون، طارق و طاها اللّهو

          غار حراها، كهف و كساها، كرب‌وبلاها اللّهو


          والقمرِ اذا متجلّي شو، والقمرِ اذا جلّها

          والشّمس ِِ والضّحی والضحيها والضحيهاها اللّهو


          قافُ العنقا، ملكوت علی، سيمرغ ِ بلا اللّهو

          حلّاج ِ اولوالعزمم كردی بر دارِ فنا اللّهو


          طلب اللّهو عشق اللّهو فقر اللّهوَ مستغنی

          حيران اللّهان درويشان ! انا ربّكما اللّهو


          سبحانی ما اعظمَ شانی علیٌ عالیٌ اعلی حق

          انا ربّكما الحقٌ علیٌ عالیٌ اعلی اللّهو

 

 

          زخمه ی رنج و تارِ ترنج و تن‌تن ِ تنبور اللّهو

          شورش ِ بحر از ماهِ سه‌گاه و ماهی ِ ماهور اللّهو


          درصدِ بدمستانم سرحدِ مستی در سرِ هستانم

          حضرتِ باری، شربتِ باران، بارش ِ‌انگور اللِّهو


          سی روزه ی فيروزه به افطارِ عقيق و اقاقی گل كن

          خيمه زدم در ساغر نوشانوشِ نشابور اللّهو


          خيمه به نوشيدن زده سمنان عطرِ علاء‌ُ الدولت را

          شادیِ محنه، محنتِ خرقان، مهلتِ منصور اللّهو


          كعبه بنا كردی امّا در قلبم قبله‌ی خاصان شد

           مُحرم ِ من شد مسجدالاقصی بيتُ المعمور اللّهو


          نورا قبلم، نورا بعدم، نورا فوقم نورا نور

          نون واوم را، لام عينم يا نورِ علی نور اللّهو

 

 

          حاظر و ناظر، باطن و ظاهر، مبدیُ مقصود اللّهو

          مبدا و مقصد، لابُد و لابَد، هست و شد و بود اللّهو


          دف تر شده دف بر آتش نِه سيلی بزن و مستم كن

          در زهره مسيحا می رقصد با عود و سرود اللّهو


         تشنگی‌ام صيقل خورد از خود جوی مجو دريا‌جو باش

          جوشانم چون رود شراب از درّه ی درّود اللّهو


           بالا می‌رود آتش از من، چشم تماشا سرخم باد

          آذر ِ آبان، شعله ی تابان، آتش ِ بی دود اللّهو


          مژده به يعقوبت بده كنعان بوی عزيزی می‌آيد

          جامه‌ی من شد صد پيراهن‌ِ مصری و مسعود اللّهو


          هرچه قناری، غمری و قاری، لب به لطافت جاری شد

          وه كه چه زيبا می‌خوانم با لهجه ی داوود اللّهو

  

              و یبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام

 

حافظ
    ایمـــــــــــــانی

http://www.hafez7.blogfa.com/8807.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 1041

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

به م ح م د (عج)

 

 

تا مزاميرِ صدا خوش خط و الحانی توست
سنّت حنجره ها رو به ثناخوانی توست

خون ما رنگِ نگين بختي انگشتری ات
هله  ای عشق بيا  وقت سليمانی توست
 
چشم از منتظران شد ؛ سر راه تو نشست
چشم ؛ فرشِ قدم حضرت سلطانی توست

رگ و لبخند بهار از تو به گل می شكفد
سرخ را سفره بينداز كه مهمانی توست
 
ای شهيدان به تماشای تو برخاسته اند !
سر ِمردان نظرباخته قربانی توست

پشت بر قبله كن از كعبه ی خود خارج شو!
كه عجم لشگر لحن عربستانی توست
 
صوفيان يكسره در فكر تو سرگردان اند
دفشان گرمِ سراپرده ی حيرانی توست
 
لب ما طرز تغزّل شده  از نغمه ی غم
غم ما نغمه ای از گوشه ی هجرانی توست
 
مو به مو را خبر از آمدنت در هم ريخت
كه صبا سلسله گردان پريشانی توست
 
نه سيه روزی ما رو به شب زلف تو كرد !
نه مسلمانی ما عينِ مسلمانی توست !
 
ما چه بود و چه نبوديم ، تو باش و تو بمان
ما چه باشيم و نباشيم ؛ جهان فانی توست
 
هرچه گفتيم و نگفتيم ؛ نثار قدمت
هرچه ديديم و نديديم ؛ فراوانی توست .

 

 

حافظ
    ایمـــــــــــــانی

http://www.hafez7.blogfa.com/8806.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 231

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

شعر  حرف    سکوت

 

***

آیا حرف هایی را که می خواهم بزنم شعرهایی است

 که هنوز نگفته ام؟

اما سکوت نمی گذارد؟

آیا شعرهایی که گفته ام حرف هایی است که

 برای زدن داشته ام؟

و سکوت حرف هایی برای نزدن می خواهد؟

آیا من هیچ حرفی برای زدن ندارم؟

ولی هم چنان یک روز سکوتم را از شعر سردرمی آورم

و یک روز شعرم را سکوت می کنم ؟

و این سکوت نه جایی برای حرفی می گذارد

و نه این شعرها جایی برای سکوت؟

و نه این همه جایی برای من؟

پس

تو حرف بزن

تو سکوت کن

تو برایم شعر بگو

تو  حر  ف  بز  ن  تو  سکو  ت  کن    تو    بر  ا  یم  شعر  بگو

اما شعری که سروده شد ...

 

پرستش كن مرا محبوبِ معبدهای بودايی

سرايش كن مرا ای شاعرِ سرهای سودايی


من از آبستن ِ ارحام ِ بهتان و بكارت، نه

من از نسل توام روح‌القدس مردِ مسيحايی


مرا نيكي، مرا گندم، مرا خورشيد مي‌خوانند

به من الهام كن ! برگرد ! ابليس ِ اهورايی


اگر دهليز، بطنُ البطن ِ خونخواهی‌ست، خنجر شو!

بيا تسخيركن قلبِ مرا، پرهيز ِ هرجايی !

 
اناالحق باز ِ دارم در نظربازار ِبغدادت

مرا تكفير كن هان ای جنيد ‌بن ِ فريبايی


اگر هندويی از مصرم، اگر ايرانی از چينم

برقصان دامن بسياری‌ام را كمَّهُ‌الغايی !


تو در آيينه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها خودخواهِ من هستی كه من هستی

مرا انكار كن در خويش، تصويرِ تماشايی !


مرا مجبور كن چون اختياری نيست، ياری نيست

اگر زيباترم از تو، دليلش چيست ؟ ... تنهايی ...


چه فرقی می‌كند ديگر، تو من هستی و من ديگر...

ستايش كن مرا بارزترين مصداق شيدايی

 

 م  ر ا  ا  ن  ک  ا  ر  ک  ن  د  ر  خ  و  ی  ش  ت  ص  و  ی  ر  ت  م  ا  ش  ی  ی

و حرف هایی که به شعر کشیده شد ...

...

كو روشنی ؟ كو ترمه‌ی ابريشمی در باد؟

تا خوشه‌ی دنباله‌دار اطلسی باشم

دنبال خشت و گبّه و تسبيح مي‌گردم

قاليچه‌ام كن كاشی‌ام كن تا كسی باشم

 

آرامشم را پس بگير از وحشت اين شهر

اين شهر ديگر جای كاشی‌های آبی نيست

تا كوچه‌ها مانوس با افسردگی هستند

ميخانه‌ای، ماسوله‌ای، خاك و شرابی نيست

 

كو خانه‌ی اجدادی‌ام؟ كو كاسه‌‌‌‌‌‌‌ی نذری؟

كو خواب‌های كودكي؟ كو كشته‌ی آلو؟

كو حوض ماهي‌های فروردين سال پيش؟

كو سايه‌های مهربان باغ زردآلو؟

 

با زعفران رنگ و رويم شربت آوردند

سيب و غزل گفتم سبد اما پر از خالی ست

باغ و بهار از عطر گيسویی نمی‌رويد

اين‌جا تمام غنچه‌ها گل‌بوته‌ی قالی ست

 

بيزارم از اين خانه‌های جعبه‌ی كبريت

اين شكل معلومی نداردهای بي ايوان

پس كو درختم ؟ كو انار جذبه‌ی دستم ؟

فواره‌ام كو فرصتم كو شعر كو باران ؟

 

ق  ا  ل  ی  چ  ه  ا  م  ک  ن  ک  ا  ش  ی  ا  م  ک  ن  ت  ا  ک  س  ی  ب  ا  ش  م

وسکوتی که اینگونه به شعر ...

...

دل با من  بی دل  من با تو  دل بی تو  من بی تو بی دل

تو از من دل کن  من از دل  بی دل کندن  بی تو بی دل

 
الف از با ها   راء از با یاء   با من الف از  هر با یا من

من با آه از  هر با من بی تو اهریمن  بی تو بی دل

 
ای من بی تو  با دل بی من  ای تو با من  بی دل با تو

بی تو ای دل  بی دل ای من  با تو ای من  بی تو بی دل
 

دل با ما دل  بی من بی تو  دل با میم از تو  الف از من

میم از با تو  نون از بی من  با دل مامن  بی تو بی دل

 
حتی دال از بی تو  حتی الف از من بی تو  حتی تو

بی من حتی من  حتی دل  حتی دامن بی تو بی دل

 

 سلام

 

حافظ
    ایمـــــــــــــانی

http://www.hafez7.blogfa.com/8805.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 394

نوشته شده در تاريخ جمعه 12 مهر 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

آمد آن آمدنی

**

هر بار که به دستهایم نگاه می کنم بر بار ِ خجالت ِ

 دوشم می افزایم .

بیست و هشت انسان در من هر سال به عذر ِ خامی؛ هیچ تر

هر سال این انسان به اعتراف

 ِ دانایان نادان تر، به گواهی ِ دست ها پوچ تر .

من نیامدم که بمانم ... که باشم ...

از این دست سودا نمی پرورانم درسر

تو باش

در من تو باش

تا تو هستی دیگر کسی نیست .

 

گنگی و کری و کوریم مرا بیش از این پیوستگی

 به ظلمت جسارت انداخت .

که کلماتی نبشتم به تمامی لغو ... نبشتم به ناتمامی ...

اگر کامل ِ کلمه تویی ...  این ابتر ِ نا میمونی

 از نا بودی من است یا از مبارکی ِ تو ؟

تو این حروف را کتابت می کنی یا این

حروف تو را به شعر می سراید یکی ست ...

که هر دو در وحدت و یگانه از پیش اید

آنچه از پس می آید هلاکت منی ست که بی تو مانده باشد .

من اگر بی تو نبودی و تو بودی بفرما ... بنویس ... بسوزان ... بسُرا ...

 که از خویش به خود هستی

به خود آمدنی اگر آمده ، به تو آمدن و  به تو بودن است .

 که خدا تویی .

که وجود ِ وجود ِ وجود ِ مبارک شعر و بقا همه جا تویی .

 

 

در سکرات بلا یونس ِ سی ماهی ام

عارف کفری پر از معرفت اللّهی ام
 

در پی هر سنتی نیستم و نیستم

پیرو هر مکتبی نیستم و راهی ام

 
جهل مسلّم منم، علم مجسّم منم

معدن بی خویشی ام، کان خودآگاهی ام

 
شادی پرغم شدم، بیش شدم کم شدم

هادی روحم شدم، حضرت گمراهی ام

 
صفر شدم صد شدم، امّی و بی حد شدم

خوب شدم بد شدم، قهقهی ام، آهی ام

 
یثرب عصر ِعلی، مغربِ زهرآورم

شام جگرپارگی، خون سحرگاهی ام
 

ارض معلّق شدم، ساده و مغلق شدم

شوق شدم، شق شدم، نیلِ پر از ماهی ام

 
یوسفِ دلبر منم، خون برادر منم

چاهی ِ پرپر منم، پرپرم وچاهی ام
 

بی سرِ ملحق شدم، کشته شدم حق شدم

شاهدِ مطلق شدم از قبل ِ شاهی ام

 
شوق مضاعف منم، در برت و در برم

خوان که بخوانم تورا، خواهم ات و خواهی ام

 

 

حافظ
    ایمـــــــــــــانی

http://www.hafez7.blogfa.com/8804.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار حافظ ایمانی-3, | بازديد : 323

صفحه قبل 1 صفحه بعد